Test ADI-R – Przeznaczenie i Cel

ADI–R to wystandaryzowany wywiad kliniczny przeznaczony do diagnozowania dzieci (od 24 miesiąca wieku umysłowego) oraz dorosłych, mający na celu zdobycie informacji niezbędnych do postawienia diagnozy, uwzględniając różnorodność i nasilenie objawów.

Przebieg badania

Podczas testu ADI-R diagnosta przeprowadza Wywiad do Diagnozy Autyzmu z rodzicem, opiekunem lub nauczycielem osoby ze spektrum autyzmu. Osoba diagnozowana nie jest obecna przy wywiadzie – diagnosta odnotowuje tylko odpowiedzi osoby informującej. Cała procedura razem z przeprowadzeniem wywiadu i obliczeniem wyników zajmuje około 1,5 do 2,5 godziny.

W trakcie badania testem ADI-R diagnosta zwraca uwagę na trzy główne obszary oceny takie jak:

1. jakość komunikacji i mowy 
2. interakcje społeczne
3. zakres oraz intensywność zachowań stereotypowych i ograniczeń zainteresowań.

W trakcie testu ADI-R, diagnosta zadaje różnorodne pytania, obejmujące zarówno kwestie ogólne, jak i szczegółowe. Pytania skupiają się na różnych aspektach zdolności komunikacyjnych zarówno werbalnych (mowa i słowne interakcje), jak i niewerbalnych (gesty i mimika). Specjalista pyta również m.in o reakcje dziecka na bodźce słuchowe, dotykowe, kiwanie głową czy wskazywanie.

Wyniki tych ocen pozwalają na uzyskanie bardziej kompleksowego obrazu zdolności komunikacyjnych i społecznych dziecka, co stanowi istotny krok w procesie diagnozowania zaburzeń ze spektrum autyzmu.

Warto pamiętać

Test ADI-R to narzędzie identyfikujące objawy spektrum autyzmu, jego wynik nie stanowi jednak ostatecznej diagnozy tego zaburzenia. Interpretacja wyników ADI-R wymaga całościowej oceny klinicznej, obejmującej obserwacje, dodatkowe testy diagnostyczne i informacje o codziennym funkcjonowaniu badanej osoby. Po więcej informacji o diagnozie spektrum autyzmu kliknij TUTAJ.

Grafika: pixabay

Artykuł Test ADI-R – Narzędzie wspomagające diagnozę spektrum autyzmu pochodzi z serwisu Poradnia KONWALIOWA.

Spektrum autyzmu (ASD) to obszar różnorodnych wyzwań i talentów, który wpływa na życie dzieci i ich rodzin na wielu płaszczyznach. Diagnoza ASD u dzieci to pierwszy i najistotniejszy krok w zapewnieniu dziecku w spektrum autyzmu właściwej opieki i wsparcia. Prawidłowa diagnoza umożliwia dostosowanie działań, pomagających dziecku rozwijać się i osiągać jego pełny potencjał.

W ramach przyjaznego i dostosowanego podejścia dla najmłodszych oraz ich rodziców, warto poznać Test ADOS-2. Jest to powszechnie znane i nieocenione narzędzie diagnostyczne do badania objawów spektrum autyzmu. Rozwiązanie to umożliwia diagnozowanie cech charakterystycznych dla autyzmu u dzieci od 12 miesiąca życia aż po dorosłość, jednocześnie dbając o to, aby proces ten był jak najbardziej komfortowy i nie obciążający zarówno dla dzieci, jak i ich rodziców.

Jak wygląda badanie testem ADOS-2?

Podczas badania testem ADOS-2 osoba przeprowadzająca ocenę prowadzi serię zadań i sytuacji oceniających różne aspekty zachowania dziecka w kontekście:

• Języka i Komunikacji: Ocena umiejętności werbalnych i niewerbalnych komunikacji.
• Umiejętności Społecznych: Badanie interakcji społecznych i relacji z innymi.
• Wyobraźni/Zabawy: Analiza kreatywności i zdolności do zabawy.
• Zachowań Stereotypowych i Sztywności Zainteresowań: Ocena powtarzalnych zachowań i ograniczonych obszarów zainteresowań.

Zestaw testów obejmuje pięć modułów, które zostały dostosowane zarówno do wieku, jak i ogólnego poziomu rozwoju. W zależności od wybranego modułu, test może przyjąć różne formy, takie jak analiza rysunku, wspólna zabawa lub opowiadanie historii. Ta różnorodność modułów pozwala dostosować test do konkretnych potrzeb, jednocześnie dbając o bezpieczeństwo i komfort dziecka.

Diagnoza spektrum autyzmu

Dla pełnej diagnozy spektrum autyzmu istotne jest rozpatrzenie wyników różnych testów i obserwacji z uwzględnieniem indywidualnych cech dziecka i jego środowiska. Badanie testem ADOS-2 w połączeniu z innymi narzędziami umożliwia dobranie oddziaływań terapeutycznych dostosowanych do indywidualnych potrzeb dziecka i jego rodziny. Po więcej informacji o diagnozie spektrum autyzmu przeczytasz TUTAJ.

Warto pamiętać

• „Jeśli Twoje dziecko w wieku 16-30 miesięcy wykazuje niepokojące objawy i zastanawiasz się, czy mogą wskazywać na spektrum autyzmu, to warto odwiedzić stronę http://ankieta.badabada.pl/. Tam znajdziesz przydatny kwestionariusz M-CHAT-R, który pomoże Ci ocenić, czy konieczne jest skonsultowanie się z specjalistą.

Grafika: pixabay 

Artykuł Test ADOS-2: Diagnoza spektrum autyzmu u dzieci i młodzieży pochodzi z serwisu Poradnia KONWALIOWA.

Trudności w uczeniu się dziecka mogą być spowodowane wieloma różnymi problemami. Dysleksja rozwojowa, czyli taka, która rozwija się we wczesnym dzieciństwie, jest właśnie jednym z nich. Zazwyczaj kojarzy się nam z nieprawidłową pisownią liter typu d-b. Jest to jednak znacznie głębszy problem. Dysleksja jest specyficznym zaburzeniem o podłożu językowym, uwarunkowanym zmianami struktury centralnego układu nerwowego w mózgu. Warto zaznaczyć, że dysleksja nie jest związana z inteligencją dziecka.

Dysleksja charakteryzuje się trudnościami w rozróżnianiu pojedynczych słów, co najczęściej odzwierciedla niewystarczające zdolności przetwarzania fonologicznego. Problemy z dekodowaniem pojedynczych słów są zazwyczaj niewspółmierne do wieku dziecka oraz innych zdolności poznawczych i umiejętności szkolnych. Ponadto, nie są one też wynikiem ogólnego zaburzenia rozwoju, ani zaburzeń sensorycznych.

Dysleksja manifestuje się rozmaitymi trudnościami w odniesieniu do różnych form komunikacji językowej. Często oprócz trudności w czytaniu pojawiają się kłopoty w opanowaniu poprawnej pisowni i samej czynności pisania.

Jakie są objawy ryzyka dysleksji?

Ryzyko dysleksji jest bardziej prawdopodobne u dzieci pochodzących z nieprawidłowo przebiegającej ciąży i trudnego porodu. Ryzyko jest również większe, gdy w najbliższej rodzinie są osoby z dysleksją. Dysleksję można także częściej zaobserwować u dzieci z dysharmonią w rozwoju psychomotorycznym.

Poniżej zaprezentowano tabelę z podziałem symptomów ryzyka dysleksji pod względem wieku dla dzieci do 5 roku życia:

Wiek niemowlęcy (0 – 1 lat)

• dziecko nie raczkuje lub mało raczkuje,
• gorzej utrzymuje równowagę w pozycji siedzącej i stojącej,
• utrzymujące się pierwotne odruchy wrodzone, które powinny zaniknąć do końca pierwszego roku życia.

Wiek poniemowlęcy (2 – 3 lata)

• trudności z utrzymaniem równowagi, późna nauka chodzenia i biegania,
• dziecko jest mało zręczne manualnie (np. podczas mycia rąk, ubierania się, jedzenia łyżką, zapinania guzików), a także mało sprawne w zabawach manipulacyjnych (np. budowanie z klocków),
• w wieku 2 lat nie naśladuje rysowania linii,
• w wieku 2.5 lat nie potrafi naśladować kierunku poziomego i pionowego linii,
• w wieku 3 lat nie umie narysować koła,
• dziecko później wypowiada pierwsze słowa.

Wiek przedszkolny (3 – 5 lat)

• kłopoty z utrzymaniem równowagi,
• niezdarność w ruchach, dziecko źle funkcjonuje w zabawach ruchowych,
• ma trudności z zapinaniem małych guzików, sznurowaniem butów,
• ma trudności w budowaniu z klocków,
• nieprawidłowy chwyt ołówka, za mocne lub za słabe przyciskanie,
• w wieku 4 lat brak umiejętności rysowania kwadratu i krzyża,
• w wieku 5 lat brak umiejętności rysowania trójkąta i kwadratu opartego na kącie,
• ma trudności w składaniu obrazków pociętych na części, układaniu puzzli,
• dziecko ma trudności z rozpoznawaniem i tworzeniem rymów,
• trudności z zapamiętaniem krótkich wierszyków i piosenek, a także nazw,
• używanie głównie równoważników zdań i zdań prostych, mały zasób słownictwa,
• opóźniony rozwój lateralizacji,
• z końcem wieku przedszkolnego dziecko nie umie wskazać prawej ręki.

Powiązane problemy

Czasami dysleksja występuje w powiązaniu z innymi problemami, nie związanymi bezpośrednio z czytaniem i pisaniem. Zaliczamy do nich:

• Dyskalkulia, zaburzenie zdolności wykonywania działań arytmetycznych;
• Dyspraksja, czyli problemy z koordynacją fizyczną;
• Problemy z pamięcią krótko-terminową;
• Problemy z koncentracją;
• ADHD.

Jak diagnozować dysleksję?

Pierwsze badanie trudności szkolnych najlepiej przeprowadzić w szkole podstawowej. U dzieci z klas I-III diagnozuje się zagrożenie dysleksją, natomiast u dzieci z klas IV-VIII jest to badanie w kierunku dysleksji. Na badanie dziecko zgłaszają rodzice, nie jest wymagane skierowanie.

Poradnia Konwaliowa jest wpisana do Rejestru Szkół i Placówek Niepublicznych prowadzonych przez m.st. Warszawa pod nr 33P. Nasze opinie są honorowane przez szkoły i komisje egzaminacyjne.

Koszt jednego spotkania diagnostycznego w Poradni Konwaliowa to 120 zł / 60 min. Pełna diagnoza to 3-4 spotkania. Pisemna opinia zawierająca diagnozę i zalecenia wydawana po badaniu kosztuje 70 zł.

 Bibliografia:

Bogdanowicz M., Ryzyko dysleksji, dysortografii i dysgrafii, wyd. Harmonia, Gdańsk 2012 r.

Foto: Pixabay

Artykuł Dysleksja rozwojowa – co to jest i czym się objawia? pochodzi z serwisu Poradnia KONWALIOWA.

Poniżej przedstawiamy 10 wspaniałych pomysłów na zabawy sensoryczne, które wspomagają rozwój sensoryczno – motoryczny dziecka. Każde dziecko, nie tylko z problemami integracji sensorycznej, odniesie korzyści z takiej wspólnej zabawy!

„Dotykaczki”

• Zgromadź różnorodne faktury np. frotte, futerko, szczoteczka do paznokci, myjki, druciaki kuchenne, welur, zamsz, skóra, drewniany klocek, kolczaste piłeczki, walce itp.
• Pozwól dziecku samodzielnie poznawać kolejne „dotykaczki”, zwracaj uwagę na które z nich reaguje zadowoleniem, a które sprawiają mu dyskomfort
• Masuj ciało, ręce dziecka akceptowanymi przez niego fakturami

„Zgadywanki dotykowe”

• Rodzic dotyka rąk dziecka (przy zasłoniętych oczach) daną „dotykaczką”, dziecko zgaduje
• Następnie zamieniacie się rolami

„Fakturowe ścieżki”

• Zgromadź 4-5 niepotrzebne powłoczki od małych poduszek ( tzw. „jaśków”)
• Wypełnij powłoczki np. ryżem, grochem, kasztanami, guzikami, rozdrobnionym styropianem
• Ułóżcie z wypełnionych poduszek ścieżkę
• Spacerujcie po niej razem, początkowo w butach, skarpetkach, a na końcu gołymi stopami

„Zapachy”

• Zgromadź słoiczki po koncentratach pomidorowych lub pojemniki z jajek niespodzianek
• Do pojemniczków włóż waciki nawilżone np. aromatami do ciast, perfumami, olejkiem lawendowym, wsyp trochę mielonej kawy, dżemu truskawkowego itp.
• Wąchajcie wspólnie zapachy i próbujcie zgadywać jaki to zapach.

„Smaki”

• Zgromadź 4 pary pojemniczków, małe łyżeczki, wodę do popijania,
• Wypełnij po 2 pojemniczki płynem o danym smaku: słodkim (np. sokiem malinowym), kwaśnym ( np. sokiem z cytryny), słonym ( np. posoloną wodą), gorzkim ( np. olejkiem migdałowym używanym do ciasta),
• Pozwól dziecku posmakować różne płyny, niech próbuje określić jego smak, możecie robić to razem przed lustrem, dodatkowo robiąc śmieszne minki.

„Dźwiękotki”

• Zgromadź pojemniki z jajek niespodzianek (lub inne małe, nieprzezroczyste, zamykane pojemniczki)
• Nasyp do każdego z nich różne materiały: ziarenka ryżu, fasoli, tic-taki, monety, cukier, piasek, kamyki,
• Rodzic wybiera pojemnik, podaje dźwięk dla dziecka, ono następnie szuka tego samego, następuje zamiana ról.

„Muzykanci”

• muzykowanie na dostępnych w kuchni ( i nie tylko) instrumentach – garnki, patelnie, słoiki, puszki, butelki, pudełka
• Rodzic może wystukiwać rytm, a dziecko powtarza za nim.

„Piłka rehabilitacyjna”

• Potocz piłkę do dziecka, pozwól, żeby ją odepchnęło do Ciebie,
• Posadź dziecko na piłce i przechylaj piłkę na boki, do tyłu, do przodu, bądź w kontakcie wzrokowym z dzieckiem, możesz udawać, że dziecko jest na statku i nadszedł sztorm,
• Połóż dziecko na piłce na brzuchu, przetocz je do przodu, zachęcając aby odepchnęło się rękoma.

„Tor przeszkód”

• Zgromadź wałki, duże poduszki, obręcze (np. hula-hop), krzesła, linę, duże klocki i zbuduj tor przeszkód, na którego końcu znajduje się ukryty skarb (np. ulubiona zabawka),
• Możesz zademonstrować dziecku jak pokonać tor przeszkód lub niech samo próbuje wymyślić sekretną drogę do skarbu,
• Inną formą zabawy może być dostarczenie dziecku niezbędnych elementów do budowania toru. Pozwól dziecku samodzielnie ułożyć drogę do skarbu!

Życzymy udanej zabawy!

Foto: Pixabay

Artykuł 10 pomysłów na zabawy sensoryczne – SI w domu pochodzi z serwisu Poradnia KONWALIOWA.

Dzieci z zespołem Downa mają dużą możliwość wyrównania opóźnienia, ale wymaga to celowo organizowanej, systematycznej, długotrwałej i intensywnej terapii logopedycznej. Każda z funkcji rozwija się w takiej samej kolejności, jak u dzieci w normie rozwojowej, ale później. Poniżej przedstawiono tabelę ukazującą różnice w czasie występowania poszczególnych etapów rozwoju mowy u dzieci w normie rozwojowej oraz u dzieci z zespołem Downa.

Żródło: Minczakiewicz E.M., Gdy u dziecka rozpoznano zespół Downa. Poradnik dla rodziców i wychowawców, Wydawnictwo Naukowe WSP, Kraków 1994, s. 48

Terapia logopedyczna dzieci z zespołem Downa

Wczesna terapia logopedyczna daje szansę na wyrównanie i skorygowanie zaburzeń w rozwoju, na jak największą sprawność ruchową, szczególnie w zakresie motoryki małej, lepszą dojrzałość poznawczą i emocjonalną oraz sprawniejsze komunikowanie się.

Podstawowe strategie terapii dziecka z zespołem Downa powinny obejmować:

• masaż logopedyczny twarzy i jamy ustnej,
• ćwiczenia oddechowe,
• ćwiczenia prawidłowego gryzienia, żucia i połykania,
• budowanie i wzmacnianie kontaktu wzrokowego, wykorzystywanie mimiki i gestów jako sposobów wspomagających komunikację,
• rozwijanie rozumienia poprzez zabawy dźwiękonaśladowcze,
• nadawanie sensu wokalizacjom,
• ćwiczenia z elementami metody werbotonalnej,
• zabawy paluszkowe,
• rozwijanie zabaw naprzemiennych, nauka czekania na swoją kolej,
• wprowadzanie gestów Makaton.

Więcej o terapii logopedycznej znajdziesz TUTAJ.

Autor: Dorota Drewnicka (neurologopeda) – umów wizytę

Bibliografia:
Kaczan T., Śmigiel R., Wczesna interwencja i wspomaganie rozwoju u dzieci z chorobami genetycznymi, Wydawnictwo Impuls, Kraków 2012.
Kaczmarek B.B., Wspomaganie rozwoju dzieci z zespołem Downa- teoria i praktyka, Wydawnictwo Impuls, Kraków 2014.
Minczakiewicz E.M., Gdy u dziecka rozpoznano zespół Downa. Poradnik dla rodziców i wychowawców, Wydawnictwo Naukowe WSP, Kraków 1994.
Foto: Pixabay

Artykuł Wczesne wspomaganie rozwoju mowy u dzieci z zespołem Downa pochodzi z serwisu Poradnia KONWALIOWA.